Divan edebiyatı nazım şekillerinden biri. Övgü şiirleridir. Bir kasidede en az 30, en fazla 99 beyit bulur. Birinci beytin mısraları kendi aralarında kafiyelidir. Öbür beyitlerin birinci mısraları serbest, ikinci mısraları, birinci beyitle kafiyelidir. İlk beyte matla, son beyte makta denir. Son beyitler, den birinde şairin adı geçer, buna tac denir.
Kasidelerin bir takım bölümleri vardır. Bunlar, belli bir plâna göre sıralanırlar: a -Nesîb (ya da Teşhib), başlangıç bölümüdür. Burada asıl konu ile ilgisi bulunmayan başka bir şey, başka bir olay anlatılır. Bu bölümün beyit sayısı çok olabilir, b- girizgâh, asıl amaca geçmek için uygun bir fırsat düşürülerek söylenen geçit beyti dir. Bir beyit olur c – Medhiye, Tanrıyı, Peygamberi ya da ileri gelen kişileri övme bölümüdür. Beyit sayısı çok olabilir, d – Fahriye, şairin kendi kendisini övgü bölümüdür, e – Tegazzül, aynı vezin ve kafiye ile araya sıkıştırılan bir gazeldir. . f – Dua, övülen kişi hakkında, Tanrıdan iyi dileklerde bulunulan bölümdür.
Kasideler, konularına göre şu çeşitlere ayrılırlar: Tevhîd (Tanrının birliğim anlatan kasideler) Münâcât (Tanrıya yalvarmak için yazılan kasideler), Na`t (Peygamberi övmek için yapılan kasideler), Medhiye (Devrin ileri gelen kişilerini övmek için yazılan kasideler).
Türk edebiyatının en önemli kaside şairi, XVII. yüzyılda yetişen Nef`î`dir.
Hikayeler Fikralar nedir kimdir mirc sohbet chatt
Tags: kaside
Son Yorumlar